مۇنى ماعان دەكاننىڭ قابىلداۋ بولمەسىندەگى حاتشى اپاي ايتىپ جانە ونداي جاۋاپتى جەرگە كەشىكپەي بارۋىم كەرەك ەكەندىگىن قاتاڭ ەسكەرتتى. ءسويتىپ ەرتەڭىنە ايتىلعان ۋاقىتتا الگى ءبولىمنىڭ ەسىگىن قاعىپ, ىشكە كىرىپ, جازۋ ۇستەلدەرى ءبىر-بىرىنە قاراما-قارسى قويىلعان ەكى كىسىگە سالەم بەردىم.
– ءيا-ءا, كەل, بالا, – دەدى شاشىن ارتىنا قايىرعان قاراتورى ءوڭدى, جىلى ءجۇزدى قالامگەر اقىرىن عانا باسىن شۇلعىپ.
– شاقىرتقان ەكەنسىزدەر...
– ءا-ءا, كازگۋ-دەن كەلدىڭ بە؟ اتى-ءجونىڭ كىم؟
ايتتىم.
– بىلەم, بىلەم! ءبىز سەنىڭ «دولانا» دەگەن اڭگىمەڭدى جاس جازۋشىلاردىڭ «ارمان قاناتىندا» اتتى جيناعىنا ەنگىزەيىن دەپ وتىر ەدىك, ەندى سونىڭ اننوتاتسياسىنا قىسقاشا ومىرباياندىق دەرەكتەرىڭ كەرەك بولىپ تۇر. مەن وسى جيناقتىڭ رەداكتورى – جازۋشى نۇرقاسىم قازىبەكوۆ دەگەن اعاڭ بولامىن. ال مىنا كىسى قازاقتىڭ كورنەكتى اقىنى – وتەجان نۇرعاليەۆ. بىلەتىن شىعارسىڭ؟
– بىلەم.
– ەندەشە مەن جازىپ الايىن, سەن ايتا بەر.
ءسويتتى دە نۇرقاسىم اعا مەنىڭ قاي جىلى, قاي ايدا, قاي كۇنى, قاي جاقتا تۋعانىمدى جازىپ جاتىپ, كازگۋ-ءدىڭ جۋرناليستيكا فاكۋلتەتىنىڭ ستۋدەنتى دەگەن تۇسقا كەلگەندە از-كەم كىدىرىپ قالدى.
سونسوڭ وزىنە قاراما-قارسى ۇستەلدە وتىرعان اقىنعا سۇراۋلى پىشىندە كوز سالىپ:
– وتەكە, قالاي ويلايسىز, كازگۋ-ءدىڭ ستۋدەنتى دەپ جازعانىمىز دۇرىس پا, جوق الدە, كازگۋ-دە وقيدى دەگەنىمىز ءجون بە؟ – دەدى.
كوز الدىنداعى قالىڭ قولجازبادان اقىرىن عانا باسىن كوتەرىپ, استىڭعى ەرنىن جىمقىرىپ, اياسى ۇلكەن دوڭگەلەك جانارىن كەڭ اشىپ, ماعان ءبىر ۋاق قادالا قاراپ قالعان اقىن وتەجان نۇرعاليەۆ:
– ول ەندى, بۇل بالانىڭ وزىنە بايلانىستى عوي, – دەپ تاعى ءبىراز كىدىردى. – ەگەر شىن مانىندە ساباققا بارىپ, لەكتسيا تىڭداپ, ۇيگە بەرىلگەن تاپسىرمالاردى ورىنداپ جۇرسە, «وقيدى» دەپ جازعانىمىز دۇرىس. ال ەگەر, قاشىپ-پىسىپ, قىدىرىپ, ءبىر ساباعىنا كەلىپ, ەكىنشىسىنەن كەتىپ قالىپ جۇرگەن قۋ بولسا, وندا «ستۋدەنتى» دەي سالعان ءجون بولادى مەنىڭشە!
وسى ساتتە وتەكەڭدى مۇقيات تىڭداپ وتىرعان نۇرەكەڭ – بەلگىلى جازۋشى نۇرقاسىم قازىبەكوۆ قارقىلداپ ك ۇلىپ جىبەردى. مەن دە شىداي الماي, جىمىڭ ەتە قالدىم.
كەيىن كىتاپ باسىلىپ شىققاندا ءبىر-اق كوردىم عوي, قايران اعالارىم «وقيدى» دەپ جازىپتى.
نۇرعالي وراز,
«ەگەمەن قازاقستان»
